Loopgroep Stiens traint op maandagavond 19.45-21.00, woensdagavond 19.00-20.00, 20.10-21.25
Locatie sportcentrum it Gryn aan de Ieleane. Voor informatie of proefles: a.visserman@gmail.com

maandag 23 april 2012

DE SLAG(TE)SCHADUW VAN BONIFATIUS

Je kunt eigenlijk niet met goed fatsoen op zaterdag gaan trainen. Je komt thuis met stijve bovenbenen en dan blijkt dat het kabinet is gevallen na onderhandelingen die net zolang hebben geduurd als wij ons voorbereiden op de Slachte. Hebben wij onze tijd toch beter besteed. Via het secretariaat hebben we al het verzoek gekregen om volgende week vanuit onze groep een rompkabinet samen te stellen. Moet lukken, we beschikken over snelheid en slagkracht.
Deegroller of massagestick?
De in-box zat ook deze week weer tot de kop toe vol, er zijn plannen om voortaan onze berichten in the cloud op te slaan, kunnen we er onderweg ook nog wat aan doen, wolken genoeg tenslotte. Ziet u het voor u?, real time life chatten. Janke Andringa uit Stiens vindt ons bikkels die haar  doen denken aan de Batavieren die ze nog kent uit de verhalen van meester Elgersma. B&W van Leeuwarderadeel zullen het gemeentebestuur voorstellen om een Slachtefonds in het leven te roepen, van waaruit we onze onkosten vergoed kunnen krijgen. Als we over een paar jaar bij Leeuwarden zijn ingelijfd, is een dergelijk initiatief niet haalbaar. Een telefoonrondje langs de fractievoorzitters levert een voorlopige kleine meerderheid binnen de raad op. Alleen de FNP houdt de boot nog even af, zij willen eerst onderzoeken of iedereen van de groep wel geaf frysk praet. Wordt lastig, William zit inmiddels op de spoedcursus bij het Afuk.

Het was maar de vraag of zelfde W vanmorgen wel van de partij zou zijn vanwege knie- en andere klachten. Het mailtje vrijdagavond – “rondje gedaan, alles doet het weer” – stelde ons gerust. In de auto op weg naar het startpunt Ferwert geeft hij nog even een toelichting. “Toen zakken met ijs niet hielpen heb ik de zere plekken gemasseerd met de deegroller. Vroeger zat Gerarda me ermee achterna, nu verwen ik me er zelf mee”. Herman heeft zich afgemeld, het verplichte doktersattest vermeldt ‘scheurtje in de knieschijf’. Ben er volgende week wel weer, secondelijm (CetaBever) doet wonderen. Maar er is een vervanger in de persoon van Alle Sterk, hij is de eerstvolgende op de wachtlijst. Zijn start is niet Sterk, want hij arriveert als laatste, zonder opgaaf van geldige reden. Hij wordt hierop aangesproken, belooft beterschap en ondertekent het huishoudelijk reglement waarin o.a. dit soort zaken zijn vastgelegd.

We starten met een kwartier vertraging, want eerst geven we de wandelaars, die in grote getale de feesttent naast het huis van Jurjen en Suzan verlaten, gelegenheid om aan hun wandeltocht van 10-15-35 km te beginnen. We komen ze onderweg nog regelmatig tegen, zodra ze ons aan horen komen stellen ze zich respectvol naast elkaar op in de berm en blijven klappen totdat we uit het zicht zijn verdwenen. We zijn in koers voor de uitgestelde editie Ferwert – Dokkum – Ferwert, in mijn beleving achteraf ‘De ware Hel van het Noorden’. Zoals elk begin zijn de eerste kilometers richting Wanswert/ Burdaard niet de moeilijkste, droog en de wind schuin voor. Tijd om informatie onderling uit te wisselen en om van de natuur te genieten. Marijke vindt het in deze regio landschappelijk nog ruiger dan bij ons in de buurt, maar daarom niet minder mooi, “Fryslân, myn Fryslân, wer’t ik ek bin, ik hâld fan dy”. Dankzij Afuk kent ook W inmiddels de vertaling en ik zie dat hij een traan wegpinkt. “Sterk spul hè die Fisherman Friends”. Hij knikt. We passeren een bruggetje, in de leuning zie ik ‘The Old Pipers’ gekrast, Anja begint te lachen en vertelt dat dit de lokale Dubliners zijn, haar man Gys en mijn neef Pyt Nauta maken hier onderdeel van uit. Op dit bruggetje is de eerste fotosessie geweest. Hoe lang dat geleden is weet ze niet meer, maar de mannen waren toen ook al old. In Ferwerderadiel hebben ze inmiddels veel succes op feesten en partijen. Buiten de gemeentegrenzen zijn ze ook te boeken.

Burdaard is inmiddels aan ons verschijnen gewend, ah, binne jim der wer, wer giet de reis no naar ta? Dockum? Foarsichtig by de Ee, it spoeket der straks. De man krijgt gelijk, we zijn bijna bij de eerste ravitaillering als de donkere wolken die zich boven ons hebben samengepakt zich gaan ontladen en hiermee pas ophouden als we terug zijn in F. Het is alsof deze spanning al eerder wordt gevoeld, want iedereen moet bij het voetbalveld van SC Burdaard gebruik maken van de sanitaire faciliteiten. Helaas heerst op het sportcomplex een serene rust. Op de deur van de kantine staat aangeplakt ‘in verband met de komende regen buiten plassen (het bestuur)’. De dames vinden een heg, wij een boom.

De drinkpost is listig door Jurjen in het parcours (32 k) opgenomen. Op de heen én op de terugweg passeren we de blauwe auto die hier door Suzan en Jelle is geparkeerd. De achterklep is open (kan hier nog), de keus in drankjes en hapjes is weer groot. Eerst volgen we de Ee aan onze rechterzijde, na de brug bij Sybrandahûs stroomt hij links van ons. Ook hier heeft J een bedoeling mee, ‘het is voor de balans van de nekspieren’. De schaatsers onder ons kunnen het niet laten om de recente ijspret nog eens te herbeleven door de anderen deelgenoot te maken van de opgedane ervaringen. De uitspraak ‘de Ee is de aorta van mijn leven’ wordt niet door iedereen onderschreven. Wel door de vissers die we nu met enige regelmaat langs de kant zien zitten. Goedgemutst (letterlijk) groeten ze ons, het wil niet bijten – het milieu hè – maar alles is beter dan thuis zitten. Woorden voor rekening van de spreker.
Bonifatius, Dokkum of Murmerwoude?
Het mysterie ontrafeld:  http://web.inter.nl.net/hcc/Gbm.Delahaye/bonifatius.htm

Dokkum is een aparte ervaring, ondanks de regen is de bevolking vriendelijk. “Dat ze hier Bonifatius hebben vermoord, dat wil er bij mij niet in”, zegt Alle. “Klopt ook wel”, antwoordt Marijke, “dat was in Murmerwoude”. Alle tevreden, wij iets wijzer. Op het Bolwerk meent iemand Syb van der Ploeg te zien. Kan wel kloppen, want de repetities van ‘Bonifatius de Musical’ zijn in volle gang en daarin speelt hij de hoofdrol. Jammer dat we niet wat langer kunnen blijven kijken, we moeten in beweging blijven, de koude spieren worden strammer. We zijn Dokkum nog niet uit of we worden ingehaald door twee mannen die ook in training zijn. Ze zien op ons jack Stiens staan en vragen of we daar vandaan komen. “Ja, vanmorgen vroeg vertrokken”. Gelukkig lopen ze maar een paar kilometer met ons op, ze kletsen ons de oren van het hoofd met het verslag van hun loopprestaties. “Misschien komen we elkaar nog wel eens tegen”, zegt de ene met de pet als zij richting Holwerd gaan en wij naar het zuiden afbuigen. “Dat hoop ik in de vrede niet”, zegt Anja, wat een ‘old wifes’! We bereiken in dankbaarheid de blauwe auto en tanken voor de laatste keer.

Het is nu weer ieder voor zich, Jurjen en Alle zijn een klasse apart en zien we pas terug in F.

De laatste loodjes zijn niet voor iedereen het zwaarst, voor mij wel. Redelijk gesloopt bereik ik huize Van der Kooi en moet noodgedwongen het rondje ‘terp Hegebeintum’ aan mij voorbij laten gaan. Niemand die het me kwalijk neemt. De koffie en lekkere warme baddoeken doen hun werk. Tijd voor een stukje psychologie. Niet alleen de benen moeten het werk doen, maar ook het hoofd. De route die we straks moeten gaan lopen, zal onderdeel van onze geest moeten worden. We moeten haar als het ware kunnen dromen, niet de kilometers zijn daarbij van belang  maar de dorpen waar we doorkomen. Net als vroeger op school zullen we deze de komende tijd uit het hoofd moeten leren. We zijn straks één met de route, sterker nog ‘wij zijn de route’. Als we één keer zover zijn is geen brug te hoog en is geen weg te lang. Ik weet, zoiets kost tijd, maar we hebben nog even. De zoon des huizes Jelle heeft dit glimlachend aangehoord, hij moet ’s middags voetballen tegen de koploper en belooft het gehoorde in praktijk te brengen. Dat zijn weg nog lang is blijkt uit de 5-1 nederlaag. Ter ondersteuning ontvangt elk lid een routekaart in tweevoud, één voor dagelijks gebruik of voor op het nachtkastje, de ander is geplastificeerd en wordt gebruikt als placemat, zodat je onder het eten ook contact houdt ONS DOEL!

Het was weer een kostelijke ochtend.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen